Bugünü dün harcamışsındır,
Yarının belirsiz ve uzak.
Pencerede ışıkların sönüktür,
Kapıyı açtığında soğuk bir yalnızlık çarpar yüzüne,
Yığılırsın bir köşeye,
Sinersin sokak lambalarının aydınlığına.
Susmak da yük olur insana,
Şişeler yığılır masana,
Çöp olur hatıra namına her soluk,
Duvarlar üzerine yürür,
Gecelerin kör ve sağır.
Bir çift göz görmesin,
İz bırakmadan geçersin yerden.
İsa’yı gök aldı,
Ya bizi, unutulduk mu?
Can kırıklarında ufalanır düşler,
Boğazın kurur, tozludur yüreğin;
Solduğun bir siren sesi yahut sessiz bir hıçkırık,
Boş bardağın hangi tarafı dolu gözükür ki?
(Ocak 26 | Siverek)
Ramazan Çetiner
