Bin parça bu hikaye,
Yol mu son mu ne ki bu?
Yıpranıp bir hiç uğruna
Boğulduk birkaç kelimede.
Kibri zirvesinde bu yok oluş,
Yoğrulup acıdan,
Sözüm ona sevgisizlikten!
Meseller nihayette,
Söndük gönülden ırak
Kimseler duymadan.
Yüreği asıp geçtik feleğin eleğinden!
(Aralık 25 | Siverek)
Ramazan Çetiner
Kavramı da detayı da sebebi de alayını da…
Uslandım,
Ayıktım,
Bittim.
Lebden düşer bir damla,
Gözün yaşı tuzluca,
Ter birikir alın,
Dilin düğümlenir.
Hasret ölür bir yangın ağzı,
Düşer bir yaprak sararıp
Kayıkçı taşır öte diyara
Cehennem dedikleri,
Üşürüm oysa yangınlarda.
Kini de nefreti de meşki de topuna da…
Duruldum,
Unuttum,
Sustum.
Libastan içeri bir ürperti,
Parmak izlerinde irin,
Aynada bir yabancı,
Geç kaldınız, geç.
Dal kırıldı,
Mektup yırtıldı,
Cana kıyıldı…
Yarına kalır, yanlarına kalmasın!
(Aralık 25 | Siverek)
Ramazan Çetiner
Seçtiğin yol, yaşadığın ömür.
Kader de keder de yazgı;
Can da nefes de.
Kanıp da ey düşkün,
Düştün kaç pare gözden?
Yer bilmedin, afağın aştı inilti.
Geride bir kuru name,
Tozlu raflarda üşüyen.
Hak olan bir sitem midir?
Paylandı günün umarsızlığında,
Enkazında, çatırtısında;
Gül desenli fincan kulpunda.
Badanalı bir surette
Düşen gün, doğan çizik;
Gıcırtı olmadan asla!
Sarmalasa bir alaz;
Kırk göbekten, bir bağdan;
Kırık candan, usanmış gönülden.
Yürek sığmadı hiç;
Şehir gönülsüz,
Gönül kimsesiz.
Herkesten hiç kimseye
Yok çare, yok avuntu.
(Aralık 25 | Siverek)
Ramazan Çetiner
Tükeniyordu,
Lahzanın manasız telaşında
Gaz yağı bir fener gibi;
Aydınlık, yarınlara varsın diye.
Sevgisizdi,
Dört bir yana saçılan gülücükler
Davetkârdı, mayhoştu, nispetti.
Yıkılsındı aksine.
Usulendi,
Her şey kararır da
Kışa düğümlenirken gözler
Güçtü, erkandı, vakurdu.
Toz toprak karışırdı kirpiklerine,
Gülümser bir hatıra avuçlarında
Antikaca birkaç avuntu tümce
Ve ilk damlada kirlenecekti beyaz gömleği,
Yağmur eşikte, fırtına sığamıyordu arşa.
Leylde bir yağmur düşerdi gülistana,
Çırpardı, nafile, üşüyen bedenini kırlangıç.
Bir ceviz devrilir de daldan nasibine.
Niye soğuktu burası,
Kapayınız pencereleri diyecekti,
İlişti gözüne naylondan kaplama…
Süslü cümleleri kurudu,
Sustu.
Anladı,
Yarınlardı karanlığa gebe;
Aydınlık, sade bir avuntu.
Anladı.
(Kasım 25 | Siverek)
Ramazan Çetiner
…
Geçeyim, dedim.
Ardımda kalsın önümdekiler.
Yüküm ağır, dedim; onlara kalsın.
Kış değildi mevsim,
Yaprak döküyordum.
Yaz değildi, ter birikiyordum.
Bir şeyler yanıyordu uzaktan,
Yüreğim tutuşmuş, mesele içerimdi.
Hasret harfleri taşmış,
Yarınlara koşsam belki…
Ya da bir çukur mukur kazsalar
İtmeyin, düşerim ben.
Bu kelimeler ağır geliyor artık,
Susuyorum, kaçıyorum, çirkefleşiyorum…
Kâr etmiyor her hâlim.
Zeytin dalı kırılgan,
İncirin ağır, dutun sıcak…
Kuşlar üşüşür ruhuma.
Sığınsam bir kaya gölgesine,
Devrilecek üzerime.
Merhaba desem bakkala
Veresiye sanacak gerisini.
Kasap manalı, hüküm ehli iştahlı
Bu ne menemdir!
Gelin toplayın artıklarımı,
Eksildiklerimi sökün bedenimden.
Beni yanına verin bir abdalın,
Ben vazgeçtim, siz de vazgeçin.
Terki mekan bir cümleyim.
Terki diyarım da.
Şiirleri, şarkıları susturun.
Resimleri atın cüzdanlardan,
Ekranlara paylaşmayın.
Yakın hatta sizde kalan imzalarımı.
Baş kalmadı bedende,
Biçare, deyin.
Kapatın konuyu.
Merhametle bakmayın,
Bugüne kadar istemedim.
Bugünden sonra da istemiyorum.
Size kalsın merhametiniz.
Size de gerek olur.
Bu ateş bir bir alacak,
Kendinize dökersiniz,
Kendinize ağlarsınız…
Vedalık bir kelimem yok.
Hoşça kalın.
(Ekim 25 | Siverek)
Ramazan Çetiner
